تو خونه حرف میزنیم .فیلمی ببینیم از نقاط مثبت و منفی ش میگیم .خیلیا حرف اصلیشون ژورنالهای روز مده .تو مدرسه و دانشگاه امکان نداره آروم باشیم .نوزادی به دنیا میاد . چشمهای قورباغه ایش میشه نقل محافل خانوادگی و ژورنالیستی . بمبی میفته رو سر یه عده آدم بی گناه و یه عمر به بانی ش لعن و نفرین می فرستیم . توی دنیا جنگ بشه مدام دنبال مقصر میگردیم . وقتی کسی مرد همه از خوبیهاش میگیم .از همه چیز از همه کس حرف میزنیم.اما این وسط حرفایی می مونن ته ته گنجه ی دلمون و هی خاک می خورن .ناگفته هایی به ظاهر ساده و بی اهمیت ...ناگفته های من اینجا خاک می خورن .شاید اگه بخونین به قول سهراب "دل تنهاییتان تازه شود "

بنظر شما اگر موجود عظیم و خارق العاده ای وجود داشت، آیا انسانها نسبت بهش غرور داشتن؟! مثلا چیزی شبیه یه دایناسور اگه بود، موجود عظیم و قدرتمند، انسان از مقابلش مغرورانه میگذشت؟! اینو گفتم تا مقایسه ش کنم با موجودی بشدت بزرگتر از کهکشانها و خوشه های کهکشانی و هستی های حبابی ما و هستی بدون مرزی که ما تا الان شناختیم. وجود به اندازه یا بسیار بسیار بزرگتر از اینهمه نور روی نورها. و این انسان که یه جایی تبدیل به هیچ میشه، در مقابلش مغروره. به حرفهاش توجهی نمی کنه و ازش رو برمی گردونه... کلام پروردگارش پخش میشه، قطعش می کنن. دنبال خوندن و فهمیدن معنی اون کلام نیستن، به پژوهشهایی که دانشمندا در مورد فرستادگانش دارن بی اعتنان، انگار علم پروردگارو به میراث دارن. فقط ما می دونیم؟! عزیزانم! ما هیچی نمی دونیم. ما چی هستیم در مقابل این بی کرانگی! شما رو به خدا به کهکشانها، به ستاره ها، به دنیاهای بی شمار نگاه کنید! با تلسکوپهای عظیمی که دانشمندا ساختن. نگاه کنین ببینین این عظمت رو و مقایسه کنین خودتونو با بزرگتری او. بسیار بزرگتری او...فروتن که باشیم، یاد می گیریم. فروتن که باشیم دانش دانشمندها و پژوهشگرا رو می پذیریم. «پذیرش» اون حسی که توی قلب همه مون هست و گاهی که یادش میفتیم، برامون بسیار دلپذیره... « ای انسان! چه چیز تو را نسبت به پروردگارت مغرور کرده است؟!»